WOLNOŚĆ W RELACJACH

Relacja z partnerem. Z dzieckiem. Z rodzicem. Z przyjacielem. Z szefem czy współpracownikiem. Ale też ta najprostsza i najkrótsza — z osobą spotkaną w sklepie, na ulicy czy w pociągu.

To właśnie w relacjach bardzo szybko uruchamiają się nasze nieświadome wzorce i automatyzmy.

Lęk przed odrzuceniem. Potrzeba aprobaty. Dopasowywanie się. Trudność w powiedzeniu, czego naprawdę chcemy. Brak granic albo stawianie ich dopiero wtedy, kiedy jesteśmy już pełni złości. Zostawanie w relacjach, których nie chcemy. Branie słów i zachowań innych bardzo do siebie.

A do tego mnóstwo niewypowiedzianych oczekiwań.

Że partner powinien się domyślić.
Dziecko powinno zachowywać się inaczej.
Rodzic powinien wreszcie zrozumieć.
Szef powinien docenić.
Przyjaciel powinien zadzwonić.

Często nawet nie zauważamy, że zamiast spotkać się z drugim człowiekiem, spotykamy się z naszą historią o nim.

Praktyka Świadomej Obecności wnosi do relacji coś bardzo fundamentalnego: przestrzeń.

Przestrzeń pomiędzy tym, co robi lub mówi druga osoba, a moją automatyczną reakcją. Przestrzeń, w której mogę zauważyć własne emocje, napięcie, oczekiwania i stare uwarunkowania — i nie muszę od razu za nimi podążać.

Z tej przestrzeni łatwiej powiedzieć prawdę. Powiedzieć „tak” albo „nie”. Postawić granicę. Usłyszeć siebie. Słuchać drugiego człowieka bez natychmiastowej obrony. Nie brać wszystkiego do siebie.

Być blisko i jednocześnie pozostać sobą.

Ale wolność w relacji oznacza również coś jeszcze: dawanie przestrzeni drugiemu człowiekowi na jego wolność.

Nie muszę próbować zmieniać Ciebie po to, żeby samemu poczuć się bezpieczniej. Nie muszę sprawić, żebyś myślał, czuł i wybierał tak jak ja.

Mogę mieć swoje potrzeby, swoje granice i swoje wybory.
Ty możesz mieć swoje.

I możemy naprawdę się spotkać.

W filmie „Avatar” plemię Na’vi pozdrawia się słowami „I see you” — „Widzę Cię”. To nie znaczy tylko: widzę Twoją twarz, zachowanie czy rolę. Widzę Ciebie — istotę, która jest pod tym wszystkim.

I właśnie do tego prowadzi najgłębszy wymiar obecności w relacjach.

Przestajesz widzieć wyłącznie partnera, dziecko, ojca, matkę, szefa czy klienta.

Zaczynasz widzieć istotę ludzką.

A jednocześnie coraz mniej jesteś tylko swoją rolą wobec niej.

Wtedy spotykają się nie dwie historie.
Nie dwie role.
Nie dwa zestawy oczekiwań.

Spotykają się dwie wolne istoty.