Felieton Beaty Dyraga w stałej rubryce magazynu Vita „Tak smakuje życie” dotyka tematu czasu, codziennego pośpiechu i chwili, w której człowiek naprawdę się zatrzymuje.
Fragment z materiału:
Był sobie człowiek, który bardzo dużo pracował. Mieszkał w mieście, gdzie życie toczyło się wyjątkowo szybko, a czas w sposób niezauważony przelatywał pomiędzy palcami. Najwyraźniej widać było to po dwóch zjawiskach z codziennej rzeczywistości. Pierwszym były odwiedziny pewnej kobiety, która przychodziła raz w tygodniu, opiekując się kwiatami i mieszkaniem. W pewnym momencie złapał się na obserwacji, że tydzień pomiędzy jej wizytami bardzo się skrócił i ma wrażenie, że ona prawie u niego mieszka. Miał wręcz jej ochotę powiedzieć, żeby przychodziła rzadziej, np. co dwa tygodnie, bo może to dałoby mu poczucie – iluzję, że czas trochę zwolnił…
Tego dnia szedł po ulicy, jak zwykle z głową pełną najróżniejszych myśli: a to, co dziś będzie robił, a to jaki to ten dzień krótki, a to na temat pana w sklepie, co nie miał wydać reszty. Było słoneczne letnie popołudnie, więc postanowił przysiąść na ławce w parku. Tuż obok zobaczył piaskownicę, w której bawiła się grupka małych, najwyżej dwuletnich dzieci. Jakie one są szczęśliwe i to w zasadzie bez powodu… – pomyślał. Nagle dotarły do niego odgłosy ptaków ćwierkających na potęgę w pobliskim żywopłocie.
To tekst o praktyce obecności zapisanej codziennym językiem: o czasie, który zwalnia wtedy, kiedy człowiek wraca do tego, co dzieje się naprawdę.
Przeczytaj cały felieton:
Vita, 08.2014
Jak znaleźć czas i równowagę
