Dobrostan psychiczny i poczucie szczęścia to dziś jedne z najczęściej wyszukiwanych tematów. Każdy chce być szczęśliwy, ale czym właściwie jest szczęście? Co mówią globalne rankingi, czego możemy się nauczyć od najszczęśliwszych narodów świata i jak pandemia zmieniła nasze rozumienie dobrostanu – pisze Beata Dyraga, prekursorka wellbeingu korporacyjnego w Polsce.
Według corocznego raportu ONZ „World Happiness Report” niezmiennie najszczęśliwszymi krajami świata są te skandynawskie. W 2020 roku pierwszą piątkę tworzyły Finlandia, Dania, Szwajcaria, Islandia i Norwegia. Polska zajęła 43. miejsce wśród 156 państw — co można oceniać różnie, zależnie od tego, czy szklanka jest dla nas do połowy pełna, czy do połowy pusta.
Co ciekawe, o miejscu w rankingu nie decyduje sama zamożność. Pod uwagę brane są poczucie bezpieczeństwa i zaufania między obywatelami, stan demokracji, jakość środowiska naturalnego, poziom edukacji i zdrowie. To spójność wielu aspektów życia, zarówno jednostkowego, jak i społecznego buduje prawdziwy dobrostan.
Pandemia sprawiła, że pytanie o szczęście nabrało nowego wymiaru. Obserwując tysiące pracowników uczestniczących w programach wellbeingowych, Beata Dyraga zauważa wyraźną zmianę: coraz więcej czasu poświęcamy pracy z emocjami, stresem i relacjami. Nie po to, by „jakoś to było”, ale żeby się rozwijać i odnaleźć sens.
Zdrowie psychiczne przestało być tematem tabu. Człowiek chce rozumieć rzeczywistość, mieć poczucie wpływu i świadomości, a przez to być efektywniejszy i bardziej kreatywny.
„Pewne tematy, jak zdrowie psychiczne, przestały stanowić tabu. Człowiek chce rozumieć rzeczywistość, mieć poczucie sensu i być bardziej świadomy, a przez to efektywniejszy i kreatywny. Chce mieć wpływ. A chcieć znaczy móc.”— Beata Dyraga
Inspirującym przykładem alternatywnego podejścia do dobrostanu jest Bhutan – mały himalajski kraj, który już w latach 70. XX wieku wprowadził koncepcję Gross National Happiness (Szczęście Narodowe Brutto). Jej założenie jest proste: wzrost ekonomiczny nie może odbywać się kosztem jakości życia, kultury i środowiska naturalnego.
Przy jednej z bhutańskich dróg stoi tablica z napisem: „Gdy zetniemy ostatnie drzewo, gdy opróżnimy ostatnią rzekę, złowimy ostatnią rybę, dopiero wtedy człowiek zrozumie, że nie da się jeść pieniędzy.” To zdanie warte zapamiętania zarówno w kontekście życia osobistego, jak i zarządzania organizacjami.
Dzieje ludzkości pokazują, że rozwój następuje skokowo: przez kryzysy i zmiany, które wypędzają nas ze strefy komfortu. Najpierw pojawia się lęk, ale z czasem uaktywnia się potencjał: otwieramy się na nowe, wychodzimy poza schematy, zwracamy się ku sobie.
To właśnie w momentach trudnych warto zadać sobie pytanie: czy jestem szczęśliwy? Czy potrafię w obliczu zmiany zachować wewnętrzną równowagę i znaleźć w tym trudnym czasie szansę na własny rozwój? Wellbeing i dobrostan psychiczny dają na to pytanie konkretne narzędzia i odpowiedzi.
